“Piazzolla, Balada para un loco”, door Théo Ould, accordeon, op het label Alpha. Een revelatie! | Stretto – Magazine voor kunst, geschiedenis, filosofie, literatuur en muziek.

Théo Ould was de eerste accordeonist die genomineerd werd als nieuw ontdekt talent (“Révélation”) bij de “Victoires de la musique classique”. Op het programma van zijn cd, “Laterna Magica”, combineerde de Franse accordeonist barokmuziek met melancholische melodieën, alvorens met composities van Regis Campo en Tomas Gubitsch, over te gaan op het hedendaags repertoire, waaronder drie nieuwe werken voor accordeon en elektronica. Op zijn nieuwe cd “Astor Piazzolla Balada para un loco”, speelt hij de betoverende muziek van Piazzolla met vuur en verrukking in aanstekelijke, op maat gemaakte arrangementen.

De geschiedenis van de accordeon is nog steeds in ontwikkeling, aangezien het repertoire, de techniek en zelfs de constructie ervan zich blijven ontwikkelen. In de voetsporen van zijn docenten aan het Conservatorium van Parijs geraakte Théo volop verwikkeld in een artistiek debat, nl. hoe kunnen we ervoor zorgen dat de accordeon de juiste plaats in het klassiek repertoire inneemt?

Astor Piazzolla werd in 1921 in Argentinië geboren en werd er één van de belangrijkste klassieke componisten. Hij raakte dermate in de ban van de muziek van de Zuid-Amerikaanse Tango, dat hij zijn vroege werken vernietigde en zijn leven wijdde aan het schrijven van muziek met dat ritme als basis. Piazzolla ontwikkelde deze kunst tot het punt waarop het moeilijk was om de dans te detecteren in zijn complexe en strikt klassieke muziek. Buiten het Zuid-Amerikaans continent was zijn muziek weinig bekend tot het afgelopen decennium, toen een hernieuwde interesse in de dans, voornamelijk door de grote bekendheid in de bioscoop, zijn werk terug in de concertzaal bracht. Hoewel er voorbeelden zijn van de dans in zijn meest eenvoudige en populaire vorm, heeft Piazzolla het grootste deel van zijn muziek gecomponeerd voor kleine kamermuziekgroepen of solo-instrumenten. Astor Piazzolla heeft in de vorige eeuw met zijn composities, de traditionele tango een unieke nieuwe vorm en betekenis gegeven.Astor Piazzolla’s Tango Nuevo, waarin klassieke vormen en jazz-elementen zijn verwerkt in de traditionele tango, was zo controversieel toen hij voor het eerst werd uitgebracht, dat Piazzolla herhaaldelijk met de dood werd bedreigd en in ballingschap vluchtte. Geboren in de bordelen van Buenos Aires, net zoals de jazz begon in New Orleans, was de traditionele tango decennia lang vervolgd vanaf zijn oorsprong. Piazzolla, met zijn vernieuwende stijl en zijn verlangen om de tango te legitimeren en onder de aandacht van een serieus muzikaal publiek te brengen, veranderde deze muziek voorgoed.

Piazzolla’s “Balada para un loco” uit 1969, is een tango-wals op tekst van de Uruguayaanse schrijver en dichter, Horacio Ferrer (1933-2014) (foto). De eerste uitvoering was door de Argentijnse zangeres, María Amelita Baltar (1940), met wie de tango sindsdien is geassocieerd.

De accordeonist Théo Ould omschrijft zijn nieuwe cd, “Astor Piazzolla, Balada para un loco”, als “zijn meest persoonlijke”. “Ik had mezelf nooit toegestaan om de muziek van Astor Piazzolla te spelen. Ik wilde de accordeon boven de clichés verheffen om me te concentreren op meer klassiek repertoire”. Théo’s roeping werd weliswaar duidelijk toen hij op 6-jarige leeftijd, Piazzolla’s “Libertango” hoorde.

Nu, twintig jaar later, speelt hij die muziek met vuur en verrukking met op maat gemaakte arrangementen, uitgevoerd met het Quatuor Bilitis (foto), de contrabassiste, Blanche Stromboni (foto), en de mezzosopraan Marina Viotti (foto). Zij brengt een prachtige en hartverwarmende vertolking van “Balada para un loco”, Piazzolla’s bewerking van een gedicht van Horacio Ferrer.

Théo Ould, geboren in Marseille, begon op 6-jarige leeftijd zijn muzikale opleiding aan het Conservatorium van Marseille. Hij maakte deel uit van het Aeolina Accordion Quartet. In 2018, nog tijdens zijn studie aan het Conservatorium van Parijs (CNSM), richtte hij samen met zijn vriendin en medestudente, de celliste Lisa Strauss, het Philia Trio (viool, cello en accordeon) op. Het ensemble nam in 2022 zijn eerste album, “Madness”, op onder auspiciën van het Festival d’Auvers-sur-Oise. In datzelfde jaar lanceerde hij een reeks podcasts – ON/OFF – waarin hij met bekende gastartiesten als Lucile Boulanger, Théotime Langlois de Swarte en Erik Orsenna, klank, interpretatie en het muzikaal beroep in het algemeen besprak.

Gedreven door een meesterlijke techniek met een ongelooflijk soepele linkerhand en een onuitputtelijke rijkdom aan frasering, drukken Théo Oulds interpretaties een persoonlijkheid uit, die zich op natuurlijke wijze uit in termen van verbeelding met een betoverende frisheid. Théo Ould speelt als solist vrijelijk de muziek waar hij van houdt, Bach, Haydn en Mozart, zonder zich ook maar enigszins beperkt te voelen door de last van de traditie en werkt tegelijkertijd samen met hedendaagse componisten zoals Régis Campo, Tomás Gubitsch en Philippe Hersant, om het repertoire van het instrument uit te breiden en alle mogelijkheden ervan te benutten. Gepassioneerd door zowel opera als de Britse rockscene, heeft hij de conventies van het traditioneel, klassiek concert vrijelijk herschreven, om de muziek op een andere manier te laten horen, op een manier die aansluit bij onze tijd.