Dit duister en dramatisch “Drame lyrique” in drie bedrijven op een libretto van Lucien Augé de Lassus, over een vete tussen de families Fabiani en Piétra Néra op Corsica ten tijde van het premier Empire, werd in februari 1906 gecreëerd in de Opéra de Monte-Carlo en werd opgedragen aan Prins Albert I, vorst van Monaco van 1889 tot 1922.
De Franse toneelschrijver, dichter en librettist, Lucien Augé de Lassus (1841-1914) (foto), bekend als “Augé de Lassus”, was voorzitter of vicevoorzitter van verschillende literaire en artistieke verenigingen en was in zijn tijd heel bekend als toneelschrijver en librettist. De Opéra-Comique, de Opéra de Monte Carlo en het casino van Aix-les-Bains voerden verschillende van zijn toneelstukken op, waaronder “Phryné” (1893) (eveneens uitgeven door BruZane), “L’Ancêtre” (1906) en “La Gloire” (1909), die alle door Saint-Saëns (foto) op muziek werden gezet, “Phryné” en “L’Ancêtre” als opera’s en “La Gloire” als cantate. 
Tussen 1872 en 1911, componeerde Camille Saint-Saëns (1835-1921), 13 opera’s. Van die 13 opera’s hield helaas enkel “Samson et Dalila” repertoire. Daarnaast componeerde hij toneelmuziek bij “Antigone” (1894), “Parysatis” (1902) en “Andromache” (1903).
Tegen een achtergrond van vurige wraakzucht en hartstochtelijke liefde, bevat dit lyrisch drama zeven hoofdpersonages, van wie er eigenlijk drie de plot bepalen. In de eerste akte met het teder liefdesduet tussen Margarita en Tébaldo, uit de kluizenaar Raphael, bijgestaan door Margarita en Vanina, (Nunciata’s twee kleindochters), zijn wens dat de rivaliteit tussen de twee families tot bedaren komt. In de tweede akte, die met de “Marche funèbre”, “Déploration” en “Malédiction”, omzeggens volledig beheerst wordt door het koor, beschuldigt Nunciata Vanina ervan haar broer te willen wreken door zijn moordenaar, Tébaldo Pietra-Nera, te doden. In de derde akte kan Vanina het niet over haar hart krijgen om Tébaldo, voor wie ze een onbeantwoorde liefde koestert want hij is Margarita’s minnaar, te doden en sterft door de kogel die Nunciata voor de jongeman had bestemd.
Na de bejubelde première o.l.v. de Belgische dirigent, Léon Jehin (1853-1928) (foto) (de componist van het nieuw volkslied van Monaco), geregisseerd door de legendarische, in Roemenië geboren, Joodse operadirecteur, impresario, componist en schrijver, Raoul Gunsbourg (1860-1955) en met de gevierde sopraan Geraldine Farrar in de rol van Margarita, werd “L’Ancêtre” nog vier keer in Monte-Carlo opgevoerd. 
Gunsbourg (foto) was nota bene bijna 60 jaar lang de directeur van de Opéra de Monte Carlo. Na opvoeringen in verschillende steden in Frankrijk, België, Zwitserland en Duitsland, in Algiers (februari 1911) en Caïro (februari 1912), volgden in maart 1915 nog twee opvoeringen in het theater waar het in première ging. Pas in 2019, werd dit opvallend lyrisch drama op initiatief van Palazzetto Bru Zane, opnieuw opgevoerd in het Prinzregententheater in München. De opname werd begin oktober 2024, gemaakt in het Auditorium Rainier III (Yakov Kreizberg Hall) in Monaco.
De Japanse dirigent Kazuki Yamada (1979) studeerde muziek, met een focus op percussie, aan de Tokyo University of the Arts, waar zijn directieleraren Ken-Ichiro Kobayashi en Yoko Matsuo waren. Tijdens zijn studie aan de universiteit richtte hij samen met medestudenten een orkest op, het Tomato Philharmonic Orchestra, met Yamada als muzikaal leider. Het orkest hernoemde zichzelf in 2005 tot Yokohama Sinfonietta en werd in 2011 professioneel opgericht. Yamada was de eerste prijswinnaar in de 51e Besançon International Conducting Competition in 2009. Andere onderscheidingen omvatten de Akeo Watanabe Music Foundation Music Award en de Hideo Saito Memorial Fund Award, beide daterend uit 2012. Hij bekleedde de functie van ‘vaste dirigent’ van het Japan Philharmonic. In september 2017 maakte het Yomiuri Nippon Symphony Orchestra de benoeming van Yamada tot hun volgende vaste gastdirigent bekend, met ingang van april 2018, met een aanvankelijk contract van drie jaar.
In het boek staan naast de synopsis en het volledig libretto, teksten van Alexandre Dratwicki, “Aujourd’hui mieux qu’hier?” en “L’autre Palais Garnier”, Hector Cornilleau, “Créer L’Ancêtre: splendeurs et misères d’un dernier opéra”, Marie-Gabrielle Soret, “Les derniers opéras de Camille Saint-Saëns”, en Gabriel Fauré, “La création de L’Ancêtre à l’Opéra de Monte-Carlo”.
Rolverdeling:
Nunciata (familie Fabiani): Jennifer Holloway (sopraan)
Vanina, kleindochter van Nunciata: Gaëlle Arquez (alt)
Margarita, Vanina’s pleegzus: Hélène Carpentier (sopraan)
Tébaldo (familie Piétra Néra): Julien Henric (tenor)
Bursica, varkenshoeder, dienaar van de Fabiani: Matthieu Lécroart (bas)
Raffaello, kluizenaar: Michael Arivony (bariton)
Camille Saint-Saëns L’Ancêtre Orchestre Philharmonique de Monte-Carlo The Philharmonic Chorus of Tokyo Kazuki Yamada boek + 2 cd Bruzane BZ1061