“Max Reger – Inspired by J.S. Bach”, door Michael Schöch, op het label MDG. | Stretto – Magazine voor kunst, geschiedenis, filosofie, literatuur en muziek.

Ontdek op deze uitzonderlijke cd o.a. de arrangementen die Reger maakte van enkele van Bachs Choralvorspiele, afgewisseld met 2 van zijn eigen composities, gelieerd aan Bach, zijn indrukwekkende “Fantasie und Fuge über B-A-C-H” op. 46 en zijn meesterlijke “Variationen und Fuge über ein Thema von Bach” op. 81.

In Regers arrangementen werd de oorspronkelijke tekst nl. nauwelijks gewijzigd. Bachs polyfonie, vaak moeilijk te volgen in de drukke orgelklank, werd bv. in de beroemde Toccata in re klein kristalhelder, zonder dat dit ten koste ging van de klankrijkdom. Ontdek Regers arrangementen, gespeeld op de Steinway D “Manfred Bürki” uit 1901. Deze schitterende concertvleugel, eigendom van het label MDG, (Musikproduktion Dabringhaus und Grimm) in Detmold, zorgt met zijn warme diepte en briljante, hoge tonen, voor een intense luisterervaring.

Max Reger (1873-1916) (foto’s) was hoogleraar compositie aan de universiteit van Leipzig en was tezelfdertijd ook internationaal actief als dirigent en pianist. Tussen 1911 en 1914, was hij dirigent van het hoforkest in Meiningen. Voor Max Reger, een componist van 147 gepubliceerde opus nummers en ruim 200 niet-gepubliceerde werken, was Bach het constant referentiepunt in zijn werk. “Bach ist Anfang und Ende aller Musik”, zo stelde hij. Hoewel hij zelfs door zijn tijdgenoten als een revolutionair en avant-gardist werd beschouwd, putte hij inspiratie en kracht uit het bestuderen van de composities van de grote Thomaskantor. Ruim 160 arrangementen getuigen van het intensief en vruchtbaar debat. Mogelijk speelde ook een didactische interesse een rol, aangezien Reger oppervlakkige virtuositeit of zwoele harmonie veroordeelde ten gunste van de heldere structuur.

De legendarische Steinway concertvleugel ‘Manfred Burki’ uit 1901 lijkt rechtstreeks uit Regers laatromantische klankwereld te zijn ontsproten. Met de grandioze Variaties op een thema van Bach op. 81 knipoogde Reger naar zijn geliefd voorbeeld, een welkome gelegenheid voor Schöch om ook een belangrijk pianistisch werk van de traditiebewuste avant-gardist op het programma te zetten.

De Fantasie en Fuga op Bach fungeert als een verbindende beugel. Dit even krachtig als complex orgelwerk is waarschijnlijk een van Regers bekendste. Schöchs fijn uitgebalanceerd spel in de pianoversie van August Stradal vervangt de vaak ontzagwekkende strengheid door luchtige helderheid. De Tsjechische pianist en componist, August Stradal (1860-1930) (foto), was een leerling van Anton Bruckner. Hij maakte piano arrangementen van Bach, Beethoven, Brahms, Buxtehude, Liszt, Mozart, Paganini, Purcell, Reubke, Strauss, Wagner en Vivaldi, en van Bruckners symfonieën 1, 2, 5, 6, en 8. Tussen 1884 en 1886, werkte hij samen met Liszt in Weimar. Naast de symfonische gedichten, transcribeerde Stradal ook liederen, de Dante Symfonie en de Faust Symfonie van Liszt.

Michael Schöch is niet alleen opgewassen tegen de hoge technische en tonale eisen, maar slaagt er ook in om de enorme spanningen te traceren en de betekenis van de werken te doorgronden. De sterke contrasten op het gebied van dynamiek, tempo, harmonie en motieven worden met gevoelige expressie gerealiseerd.

Michael Schöch (1985) is een van de weinige musici die zowel het piano- als het orgelrepertoire tot het hoogste niveau beheerst. Sinds hij voor het eerst in 40 jaar de eerste prijs in de categorie orgel won bij het ARD International Music Competition, heeft hij opgetreden in prestigieuze concertzalen (Wenen Konzerthaus, Wiener Musikverein, KKL Luzern, Leipzig Gewandhaus, Philharmonie im Gasteig München, München Herkulessaal, Semperoper Dresden, Berliner Philharmonie, Berliner Konzerthaus) en kerken (waaronder de kathedralen van Riga, Passau, Merseburg, Mainz en Speyer), alsook met gerenommeerde orkesten (waaronder het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Stuttgarter Kammerorchester en Deutsches Symphonie-Orchester Berlin). Talrijke cd-opnamen (OehmsClassics, MDG, Naxos) documenteren zijn werk. Sinds 2015 is hij docent orgel aan het Tiroler Staatsconservatorium Innsbruck en sinds 2024 artistiek leider van het Internationale Paul Hofhaimer Concours Innsbruck.