Met “Hail! Bright Cecilia” bracht Henry Purcell een prachtige hulde aan de patroonheilige van de muziek met een partituur die algemeen wordt beschouwd als een van zijn meesterwerken. Deze ode, gecomponeerd in 1692, weerspiegelde nl. zowel de artistieke bloei van het 17de-eeuws Engeland als de centrale rol van muziek in de toenmalige Engelse samenleving. Niet te missen!
Henry Purcell (1659-1695) (foto) profileerde zich vooral als een componist van vocale muziek. Hij componeerde odes, ‘welcome songs’, anthems, liederen voor huiselijk gebruik, zowel religieus als wereldlijk, éénstemmig en meerstemmig, en toneelmuziek. Purcell werd een populair componist van welkomstliederen voor vorstelijke personen en van lofzangen of odes, waarvan de eerste, “Welcome, Viceregent of the Mighty King”, reeds in 1680 werd gecomponeerd. Purcell componeerde in 1685 o.a. ook een ode voor de kroning van James II, “My Heart is Inditing”, en bespeelde het orgel tijdens de kroning van Willem en Mary in 1689. Tussen 1680 en 1695, componeerde hij in totaal, 24 Odes en Welcome Songs. Vier vierden St Cecilia, 6 om royalty te verwelkomen, 3 om de verjaardag van koning James II te vieren, en 6 die van Queen Mary (van 1684 tot 1694). De andere componeerde hij voor specifieke evenementen, bv. voor een koninklijk huwelijk, het Yorkshire-festival, de verjaardag van de hertog van Gloucester of voor de honderdste verjaardag van het Trinity College in Dublin. Ondanks de speciale evenementen, was volgens de overlevering, het aantal zangers en musici verrassend klein. Purcells meest uitgebreide Odes, “Come Ye sons of Art” en “Hail! Bright Cecilia”, lijken te zijn gecomponeerd voor ongeveer twaalf instrumenten en vier zangers, verdeeld tussen solo’s en koren.
Het overlijden van Queen Mary II (foto), dat Purcell en Blow, de twee belangrijkste componisten in Londen, tot elegische muziek inspireerde, zou spoedig worden gevolgd door een grote muzikale ramp, het verlies van Henry Purcell. Na Purcells overlijden in 1695, op slechts 36-jarige leeftijd, werden verschillende vooraanstaande musici ertoe bewogen om odes te componeren ter ere van hem. De muziek die Purcell voor de begrafenis van de slechts acht maanden eerder overleden Queen Mary, had gecomponeerd, werd opnieuw uitgevoerd voor zijn eigen begrafenis. Kort daarna brachten componisten als zijn jongere broer, Daniel, John Blow, Henry Hall, Godfrey/Gottfried Finger en Jeremiah Clarke, hulde aan Purcell door oden te componeren, ter ere en in memoriam van hem.
De grootste ode, gecomponeerd voor solisten, koor en orkest, was van Jeremiah Clarke (foto) Waarschijnlijk geboren rond 1674 in Londen, was Jeremiah Clarke één van de leerlingen van John Blow in de St Paul’s Cathedral. Later werd hij organist aan de Chapel Royal. Na zijn overlijden, werd hij als “Master of the Children of the Chapel Royal”, opgevolgd door William Croft, de componist van 7 magistrale “Funeral Sentences”. Jeremiah Clarke’s hulde aan de “Orpheus Britannicus”, in zijn “Ode on the death of Henry Purcell”, was een ontroerende blijk van bewondering van de jonge componist. Helaas, zou Clarke ook jong overlijden. Hij pleegde nl. in 1707, na een ongelukkige liefde, zelfmoord.
De mooiste ode was weliswaar Blows “Ode on the Death of Mr Henry Purcell”. John Blow (1649-1708) was organist van Westminster Abbey en later aalmoezenier en koormeester van de Londense St. Paul’s Cathedral (foto). Koning James II benoemde hem tot lid van de Chapel Royal en in 1677 verleende Canterbury hem de doctorsgraad in muziek. Blow was de leraar van o.a. William Croft en Henry Purcell. Gebaseerd op een gedicht van John Dryden, de grootste dichter van die tijd en een naaste medewerker van Purcell, componeerde Blow zijn ode voor twee contratenoren, twee blokfluiten en basso continuo. John Blows ‘Ode on the death of Mr Henry Purcell’ was niet alleen een oprecht eerbetoon aan zijn collega, maar ook een van de opvallendste, Engelse werken van die tijd.
Vincent Dumestre en Le Poème Harmonique onthullen de volledige expressieve rijkdom van Purcells werk in een uitvoering waarin jubelende briljantie, lyrische delicatesse en dramatische contrasten zich met aanstekelijke vitaliteit ontvouwen. De partituur, afwisselend met recitatieven, solo-aria’s en weelderige koren, toont Purcells meesterschap in muzikale dramaturgie, waarbij orkestrale verfijning in balans is met gecontroleerde theatraliteit.
Hail! Bright Cecilia Purcell Vincent Dumestre Le Poème Harmonique Charlotte La Thrope Paul-Antoine Bénos-Djian Hugo Hymas Tomás Král cd Château de Versailles Spectacles CVS151