De Italiaanse componist Alessandro Scarlatti overleed 300 jaar geleden. Ter gelegenheid hiervan bevestigen Thibault Noally en zijn ensemble opnieuw hun expertise en presenteren ze een bijzondere, intieme Scarlatti met o.a. zijn enigmatisch Stabat Mater. Op het programma staan verder nl. 2 van Scarlatti’s “Mottetti Sacri Ad Una, Due, Trè, E Quattro Voci con Violini”, “Jam Sole Clarior” en “Infirmata, vulnerata”, en een verademende, instrumentale “Sonata a quattro”.
Alessandro Scarlatti werd geboren in Palermo, toen een deel van het Koninkrijk Sicilië. Hij zou een leerling van Giacomo Carissimi in Rome geweest zijn. De productie in Rome van zijn opera “Gli Equivoci nel sembiante” (1679) kreeg de steun van koningin Christina van Zweden (foto), die op dat moment in Rome woonde, en Alessandro werd haar Maestro di Cappella. In 1684 werd hij kapelmeester van de onderkoning van Napels, wellicht door de invloed van zijn zuster, een operazangeres, die de minnares was van een invloedrijke, Napolitaanse edelman. In Napels componeerde hij occasionele muziek en een reeks opera’s, opmerkelijk door hun spreekvaardigheid en expressiviteit.
In 1702 verliet Scarlatti Napels en kwam niet terug tot de Spaanse overheersing werd vervangen door de Oostenrijkse. In die tijd genoot hij de bescherming van Ferdinando de ‘Medici, voor wiens eigen theater in de buurt van Firenze hij opera’s componeerde, en van kardinaal Ottoboni, die hem tot zijn kapelmeester maakte. In 1703 kreeg Alessandro een soortgelijke functie aan de Basilica di Santa Maria Maggiore in Rome (foto).
Na een bezoek aan Venetië en Urbino in 1707, nam Scarlatti zijn ambt in Napels opnieuw op en bleef daar tot 1717. Het was daarentegen wel in het Teatro Capranica in Rome dat hij enkele van zijn mooiste opera’s (Telemaco, 1718; Marco Attilio Regolo, 1719; La Griselda, 1721) kon brengen, en het was eveneens in Rome dat hij nobele exemplaren van kerkmuziek, waaronder een mis voor koor en orkest, gecomponeerd ter ere van Sint Cecilia voor kardinaal Acquaviva componeerde. Zijn laatste grote compositie was de onvoltooid gebleven Serenata voor het huwelijk van de prins van Stigliano in 1723. Alessandro Scarlatti stierf in Napels in 1725.
In Noally’s eigen woorden: “Dit is een extreem voorbeeld van zijn stilistisch eclecticisme. Het stuk combineert duetten in gepassioneerd contrapunt met aria’s in Napolitaanse stijl, echo’s van wat hij om zich heen hoorde, alsof ze deel uitmaakten van een mozaïek. Er is geen sprake van synthese tussen de verschillende muzikale talen; het meest mysterieuze is dat de motetten de muzikale illustratie zijn van een tekst of een emotie, terwijl het Stabat Mater een heel andere benadering vereist. De muziek staat niet langer direct in relatie tot de tekst. Het is alsof het een wereld op zich is geworden.”
De Franse violist Thibault Noally (1982) studeerde bij Maurice Talvat, Yuko Mori en Irina Medvedeva. In 2000 ging hij aan de Royal Academy of Music in Londen studeren bij Lydia Mordkovitch, een leerlinge van David Oistrakh. Hij studeerde ook oude muziek en speelde samen met Margaret Fautless, Micaëla Comberti en Sir Trevor Pinnock. Hij werkte ook samen met vele ensembles als het Ensemble Baroque de Limoges, Concerto Köln, het Ensemble Matheus, Orfeo 55 en Opus 5. Sinds 2006 is hij concertmeester van Les Musiciens du Louvre-Grenoble o.l.v. Marc Minkowski. Hij werkte ook samen met de celliste Ophélie Gaillard in het “Ensemble Pulcinella” en is gast concertmeester van de “Sinfonia Varsovia”. Hij treedt regelmatig op met gerenommeerde zangers en zangeressen als Cecilia Bartoli, Anne Sofie von Otter, Jennifer Larmore en Philippe Jaroussky, en verschijnt als solist op internationale podia. Daarnaast is hij te zien op de meest prestigieuze festivals (Aix-en-Provence, Mozartwoche Salzburg …). In januari 2011 dirigeerde hij de “Musiciens du Louvre-Grenoble” met Philippe Jaroussky, tijdens de befaamde Mozartwoche in Salzburg.
Het ensemble Les Accents, opgericht en geleid door violist Thibault Noally, werd in juli 2014 opgericht tijdens het Festival de l’Opéra Baroque International de Beaune, met een recital met mezzosopraan Gaëlle Arquez. De artistieke hoeksteen van het ensemble is de diepgaande studie van Italiaanse barokoratoria en -motets, door de herontdekking van vergeten partituren van Caldara, Porpora, Scarlatti, Bononcini en Stradella. Cantates en opera’s spelen ook een prominente rol in het repertoire van Les Accents. Op operagebied verkent het ensemble minder bekende werken uit de Italiaanse opera seria, met name grote partituren van Vivaldi (Tamerlano), Alessandro Scarlatti (Mitridate Eupatore), Caldara en Porpora. Ook Händel, wiens opera Rodrigo ze met groot succes uitvoerden op het Festival de Beaune, wordt echter niet vergeten. Het hart van het ensembleproject wordt gevormd door het barokrepertoire voor viool, puur instrumentaal gezien, variërend van de Venetiaanse school (Venezia 1700), de Germaanse school (Biber, Buxtehude, Pachelbel en de Bach-dynastie) tot het Franse barokrepertoire (Leclair, Mondonville).
A. Scarlatti Stabat Mater Mottetti Emmanuelle de Negri Paul Figuier Les Accents Thibault Noally cd Alpha 1179