Deze cd is een eerbetoon aan Benjamin Britten, die in 2026 herdacht zal worden ter gelegenheid van zijn 50e sterfdag. Het album is samengesteld door dirigent Lawrence Foster, die samen met het Monte-Carlo Philharmonic Orchestra het impressionisme, met een vleugje postromantiek, van de Britse componist ten gehore brengt. 
Het programma omvat Brittens sublieme Illuminations, gebaseerd op het gedicht van Rimbaud, dat vaak door tenoren wordt uitgevoerd, maar oorspronkelijk in 1940 voor een sopraan werd gecomponeerd. De jonge en veelbelovende Franse sopraan Julie Roset is hier de soliste en geeft een zeer boeiende uitvoering. Een ander beroemd stuk van Britten, The Young Person’s Guide to the Orchestra, in opdracht van het Brits Ministerie van Onderwijs in 1945, is een reeks variaties op een thema van Purcell, waarin elke instrumentenfamilie in het orkest centraal staat. Hoewel de Sinfonia da requiem (1940) in opdracht van de Japanse regering werd gecomponeerd ter ere van het 2600-jarig bestaan van de Mikado-dynastie, droeg Britten het werk op ter nagedachtenis aan zijn ouders.
De “Young Person’s Guide to the Orchestra”, op. 34, is een muziekstuk uit 1945, met als ondertitel Variations and Fugue on a Theme of Purcell, was gebaseerd op het tweede deel (een rondeau uit Purcells “Abdelazer suite”. Het werd oorspronkelijk gecomponeerd voor de Britse educatieve documentairefilm Instruments of the Orchestra, die op 29 november 1946 werd uitgebracht, geregisseerd door Muir Mathieson en uitgevoerd door het London Symphony Orchestra onder leiding van Malcolm Sargent (foto). Sargent dirigeerde trouwens ook de concertpremière in oktober 1946 met het Liverpool Philharmonic in de Philharmonic Hall in Liverpool.
Brittens liedcyclus Les Illuminations, gecomponeerd voor sopraan of tenor en strijkorkest, gebaseerd op gedichten en prozagedichten uit 1886, van Arthur Rimbaud (1854-1891) (foto), werd voor het eerst werd uitgevoerd in 1940. Britten begon in maart 1939 in Suffolk met het componeren van de cyclus en voltooide deze enkele maanden later in de Verenigde Staten. Het was de eerste van zijn liedcycli die grote populariteit verwierf. De cyclus was oorspronkelijk bedoeld voor een sopraan, maar het werk kan ook, en wordt zelfs vaker, gezongen door een tenor. Britten dirigeerde het werk trouwens binnen twee jaar na de première, met de tenor Peter Pears als solist De eerste uitvoering van de cyclus vond plaats in januari 1940 in de Aeolian Hall in Londen door de Zwitserse sopraan, Sophie Wyss (1897-1983) (foto), aan wie de cyclus werd opgedragen. 
Boyd Neel (foto) dirigeerde toen zijn eigen strijkorkest. Louis Boyd Neel O.C. (1905-1981) was een Engelse en later Canadese dirigent en academicus. Hij was decaan van het Royal Conservatory of Music aan de Universiteit van Toronto en richtte vanaf 1932, aanvankelijk met studenten van de Royal Academy of Music en het Royal College of Music, kamerorkesten op, waarmee hij bijdroeg aan de hernieuwde belangstelling voor barokmuziek en het repertoire voor strijkorkesten uit de 19de – en 20ste eeuw.
Brittens opera “Gloriana”, op een libretto van William Plomer, gebaseerd op “Elizabeth and Essex, A Tragic History” van Lytton Strachey (1880-1932), werd voor het eerst opgevoerd op 8 juni 1953 in de Royal Opera House, Covent Garden in Londen, o.l.v. John Pritchard. De opera werd gecomponeerd in opdracht van de Arts Council of Great Britain ter gelegenheid van de kroning van koningin Elizabeth II, die zelf de galapremière bijwoonde. De tenor, Peter Pears, Brittens levenspartner, zong toen de rol van Robert Devereux, Earl of Essex. Ontdek hier 3 van de 5 “Courtly Dances” in het Palace of Whitehall, uit de derde scène van de 2de akte. De hofdansen uit Gloriana, afkomstig uit zijn opera, was een eerbetoon aan de jonge koningin van Engeland, die zes dagen voor de première, meer bepaald op 8 juni 1953, werd gekroond.
Britten componeerde zijn Sinfonia da Requiem, Op. 20, voor orkest in 1940, toen hij pas 26 jaar oud was. Het was een van de werken die de Japanse regering aan verschillende componisten in opdracht gaf ter gelegenheid van het 2600-jarig bestaan van het Japans Keizerrijk (dat wordt geschat op 11 februari 660 v.Chr., de geboortedatum van keizer Jimmu). De Japanse regering verwierp de Sinfonia vanwege het gebruik van Latijnse titels uit het katholieke Requiem voor de drie delen en vanwege het sombere karakter ervan, maar het werk werd positief ontvangen tijdens de wereldpremière in New York in maart 1941, onder leiding van John Barbirolli. Een uitvoering in Boston onder leiding van Serge Koussevitzky (foto) leidde tot de opdracht voor Brittens opera “Peter Grimes” van de Koussevitzky Music Foundations.
Britten The Young Person’s Guide to the Orchestra Les Illuminations Courtly Dances from Gloriana Sinfonia da Requiem Julie Roset Lawrence Foster Orchestre Philharmonique de Monte Carlo cd ALPHA 1226