De oratoria van Giacomo Carissimi (1605-1674) waren baanbrekende werken in de vroege geschiedenis van een genre dat sacrale verhalen, theatrale expressie en muzikale virtuositeit combineerde tot een nieuwe, dramatische vorm. Van de veelal uit het Oude Testament afkomstige verhalen waarnaar Carissimi’s oratoria verwezen, springt het levendig verhaal er van Jona, nog tussen uit. Lees verder
In een eeuw waarin vele illustere Franse en Duitse componisten voor twee fluiten schreven, vallen de zes sonates van Wilhelm Friedemann Bach op als de meest significante, complexe en technisch veeleisende werken uit dit repertoire. Sinds ze bijna een eeuw geleden werden herontdekt en uitgegeven, zijn ze een vast onderdeel van de fluitcatalogus geworden en worden ze gewaardeerd en uitgevoerd op zowel historische als moderne instrumenten. Lees verder
Cappella Amsterdam en het Noord Nederlands Orkest volgden de ontwikkeling van de componist door zijn omarming van de twaalftoonstechniek en brengen deze rigoureus gestructureerde en spiritueel geladen meesterwerken met helderheid en toewijding tot leven. Lees verder
Tegen het einde van zijn leven verklaarde Johannes Brahms meermaals dat hij zou stoppen met componeren – gelukkig voor ons heeft hij dat nooit helemaal gedaan. Niet omdat zijn inspiratie op was – Brahms was trouwens op het hoogtepunt van zijn kunnen – maar omdat hij zich steeds meer aangetrokken voelde tot de intimiteit van kamermuziek, pianostukken en liederen, die hem meer persoonlijke voldoening gaven dan grootse orkestwerken. Toch keerde Brahms in 1887 nog één keer terug naar het orkest met een Dubbelconcert in A mineur, opus 102 – zijn laatste orkestwerk. De reden was een persoonlijk gebaar van verzoening met zijn vervreemde vriend, de violist Joseph Joachim… Lees verder
Wanneer Ivor Bolton zich voorbereidde om in de zomer van 2025 afscheid te nemen van het Sinfonieorchester Basel, presenteerde hij zijn laatste opname met het orkest, opgedragen aan Ernest Chausson. Deze opname vormt een ontroerende afsluiting van Boltons roemrijke periode in Basel en eert niet alleen een opmerkelijke, muzikale samenwerking, maar werpt ook een nieuw licht op een componist met een zeldzame emotionele diepgang en orkestrale finesse. De solisten zijn David Delacroix (cello), Lauranne Oliva (sopraan) en Marie-Claude Chappuis (mezzosopraan). Lees verder
Wat Fauré’s Requiem onderscheidt van talloze andere bewerkingen van de requiemtekst, is het intiem, ingetogen, bijna kamermuzikale karakter ervan, een ‘slaapliedje voor de dood’ zoals het ook wel is genoemd. Twee generaties later toonde Francis Poulenc een totaal andere benadering van religie.
Fauré’s Requiem neemt een unieke plaats in onder de sacrale werken die hun stempel op het repertoire hebben gedrukt. Verre van de opera-achtige of donderende requiems van Mozart, Berlioz, Brahms of Verdi, is dit een intieme partituur met bescheiden middelen, maar met een typisch Franse aantrekkingskracht. Fauré wilde natuurlijk niet zijn roemrijke voorgangers overtreffen, maar meegaan met de tijd, toen de Parijse vroomheid voor de gelovigen toegankelijk was, en hij sloot ongetwijfeld meer aan bij de recentere requiems van Liszt en Saint-Saëns.
Leoš Janáček (1854-1928) was een zeer getalenteerd en origineel componist, toegewijd aan zijn land en cultuur. De muziek van Janáček zit vol emoties, kleuren, melodieën en harmonieën, die zijn persoonlijkheid en ervaring weerspiegelen en zijn oeuvre wordt nog steeds wereldwijd uitgevoerd en gewaardeerd. Lees verder
De Zweedse componist Wilhelm Stenhammar (1871-1927) was een leidende figuur in het muziekleven van Scandinavië, maar als componist twijfelde hij aan zichzelf, omdat hij het gevoel had dat zijn kennis van muziektheorie ontoereikend was. Dit zou weliswaar veranderen… Lees verder
Clara Schumann (1819-1896) was een van de beroemdste 19de-eeuwse pianovirtuozen, bewonderd door tijdgenoten als Liszt en Thalberg. Haar pianowerken waren nooit stereotypen en haar Romances anticipeerden op de sonoriteit van Brahms’ late pianomuziek.