De in 1975 in Boedapest geboren en in Duitsland woonachtige componist Marton Illes studeerde bij Detlev Muller-Siemens en Wolfgang Rihm. In 2020 componeerde hij het vioolconcert Vont-ter voor Patricia Kopatchinskaja, een partner met wie hij al lange tijd samenwerkt en die zijn muziek met volle overgave uitvoert: “Zij geeft de indruk dat muziek tastbaar kan zijn, echt driedimensionaal, tot het punt dat je het bijna kunt aanraken, dat elk gebaar zijn eigen kleur, temperatuur, geur en smaak heeft” aldus Illes. Sirt-ter, “ruimte gevuld met tranen”, is een celloconcert: “Ik laat het kreunen, schreeuwen of zelfs hysterisch brullen om de vocale kwaliteiten naar boven te halen die in staat zijn menselijk leed over te brengen.” In Nicolas Altstaedt “vond ik de ideale uitvoerder, die het duistere drama van dit onderwerp met existentiële intuïtie begrijpt en het met primitieve kracht laat resoneren.”

Lees verder →

Anton Bruckner begon aan zijn Te Deum in mei 1881, toen hij zijn Symfonie nr. 6 afwerkte. Na het voltooien van zijn symfonie nr. 7, hervatte Bruckner in september 1883, het werk aan zijn Te Deum. De vocale en orkestpartituur werd voltooid op 7 maart 1884. De ad lib. orgelpartij werd enkele dagen later toegevoegd op een aparte partituur. Toen hij in 1886 zijn Te Deum in première bracht in het Wiener Musikverein, noemde hij het later “de trots van mijn leven”. Deze zeldzame blijk van zelfvertrouwen is opvallend, aangezien Bruckner anders bekend stond om zijn artistieke twijfels en frequente herzieningen van zijn werken. Maar in dit geval was hij zeker van zijn zaak – en de critici waren het daarmee eens: het Te Deum werd een van zijn grootste successen en overtrof zelfs veel van zijn symfonieën qua publieke waardering. Lees verder →

Heinrich Schütz (1585–1672), vaak beschouwd als de belangrijkste Duitse componist vóór J.S. Bach, is een centrale figuur in de vroege barok. Zijn muziek combineert de expressieve intensiteit van de nieuwe Italiaanse stijl, die hij tijdens zijn studie bij Giovanni Gabrieli in Venetië had opgepikt, met het strenge contrapunt en de tekstuele helderheid die in het protestantse Duitsland in de smaak vielen. Schütz wijdde een groot deel van zijn lange carrière aan sacrale muziek, was kapelmeester in Dresden en componeerde werken die een grote invloed hadden op de ontwikkeling van de Duitse liturgische compositie. Een van zijn belangrijkste bijdragen zijn zijn passies. Lees verder →

Josef Mysliveček (1737-1781), de zoon van een molenaar, werd geboren in Praag. Na een korte periode als student literatuur en filosofie, begon hij orgel te studeren bij Joseph Seger en compositie bij de befaamde František Václav Habermann. Na het succes van zijn eerste symfonieën besloot hij naar Venetië te gaan om zang en compositie te studeren bij Giovanni Battista Pescetti, niet alleen om zichzelf als musicus te perfectioneren, maar waarschijnlijk ook om zich te integreren in de grote operatraditie van een van de meest productieve en levendige steden van die tijd. Lees verder →

Max Reger (1873-1916) was een Duitse componist, pianist en dirigent wiens muziek een brug sloeg tussen de late romantiek en de vroege moderne tijd. Reger stond onder grote invloed van J.S. Bach, Beethoven en Brahms en stond bekend om zijn contrapuntische meesterschap en harmonische rijkdom. Hoewel zijn reputatie vaak berustte op zijn orgel- en kamermuziek, biedt zijn oeuvre voor piano vierhandig een onthullende blik op zijn compositorische persoonlijkheid, met zowel zijn intellectuele strengheid als zijn warme expressie. Lees verder →

Carl Friedrich Abel stond in het 18e-eeuwse Londen bekend als de grootste gambaspeler van zijn tijd. Nadat hij in Leipzig les had gekregen van J.S. Bach, werkte Abel later nauw samen met ‘de Londense Bach’, Johann Christian. Zijn eigen muziek deelt een zekere grensverleggende fantasie met die van zijn vriend, die (achteraf bezien) op de drempel van de barok en de klassieke periode stond. Lees verder →

Francesco Geminiani (1687-1762), geboren in Lucca, begon al op jonge leeftijd met zijn studie bij zijn vader, maar zijn belangrijkste lessen volgden tijdens zijn jaren bij de grote Romeinse meester Arcangelo Corelli. Compositielessen bij Alessandro Scarlatti inspireerden en versterkten zijn vakmanschap. De muziek van Geminiani had nog één voet in de zeventiende eeuw en de andere in de achttiende eeuw. De gebruikte retoriek en architectuur waren nog steeds compatibel met de barok. Lees verder →

“Het was op Amerikaanse bodem dat Antonín Dvořák (1841-1904) begon met de compositie van zijn celloconcert. Vrij van alle vooroordelen had hij tijdens zijn lange verblijf in de Verenigde Staten een grote belangstelling ontwikkeld voor de Indiaanse en Afro-Amerikaanse culturen. Lees verder →

Geïnspireerd door de geest van Bach onderzoekt Karl-Andreas Kolly sporen van Bach in Mendelssohns pianowerken en ontdekt hij Mendelssohns diepe band met Bach in diens orgelsonates. Kolly’s transcripties, met een verbluffend pianistisch effect, werpen een geheel nieuw licht op de grote componist. Lees verder →

Dit is het nieuwste deel in een doorlopende serie van een geprezen Bach-specialist op het gebied van de moderne piano. Met opnames van de Franse Suites, Partita’s en Goldbergvariaties op Piano Classics heeft de Chinese pianist Yuan Sheng zich gevestigd als een van de meest onderzoekende Bach-pianisten van deze tijd. Lees verder →